Voor Niels is met de winst van de Australian Open op 31 januari het kwartet compleet. Hij heeft nu zijn felbegeerde Golden Slam te pakken: winst van alle vier de grand slams op de kalender. Niels droeg de titel op aan Hans Jurgen Striek, zijn vorig jaar overleden coach. ‘Samen’ reden ze zelfs een ererondje.

Roland Garros, Wimbledon en de US Open staan allemaal allang op Niels’ erelijst. Paralympisch goud ook. Maar succes down under was er nog niet van gekomen. Dat was dit jaar dus opnieuw het doel. Maar er was wel een uitdaging: meer tennissers wilden op zich best wel met de bokaal aan de haal gaan.

Winnen als eerbetoon

Het waren geen makkelijke maanden voor Niels. Op 21 september overleed zijn coach en goede vriend Hans Jurgen Striek. Daar had de Helmonder het vanzelfsprekend moeilijk mee. Des te meer was Niels erop gebrand om zijn missie te voltooien: de Golden Slam winnen. Als eerbetoon aan ‘baas’ HJ, een gouden vent.

Niels, nummer één op de ranking, begon lekker aan het toernooi. Zijn tegenstanders in de singles, respectievelijk Finn Broadbent, Gonzalo Enrique Lazarte en Guy Sasson, hadden weinig in te brengen tegen Niels. In deze drie duels verloor hij slechts vier games. Maar de finale beloofde geen walk-over of walk in the park te worden. Opponent was namelijk Sam Schröder, zijn oude dubbelmaat en de nummer twee van de wereld.

Ineens enorme spanning

Van spanning had Niels het hele toernooi geen last. Totdat hij op het punt stond om het court te betreden voor de finale. “Ik was het hele toernooi superrelaxed”, blikt hij terug. “Maar ineens werd ik heel nerveus. Echt, zó veel spanning heb ik nog nooit gevoeld voor een wedstrijd. Zelfs niet voor de paralympische finale in Parijs. Mijn coach Alex Gaspa maakte de hele tijd grapjes, om mij te laten lachen en zo de spanning weg te nemen. Ik snap nog steeds niet waar die spanning vandaan kwam, maar goed.”

Niels won de eerste set met 6-3. In de tweede set begon Sam sterker. Toch kwam Niels terug, en leidde hij zelfs met 5-4. “Ik dacht toen: nu ga ik het afmaken. Dit wordt ‘m! Nou, het werd mijn slechtste game ooit. Ik sloeg ballen het stadion uit en volgens mij zijn ze die nu nog aan het zoeken.”

Ereronde met HJ

Een tiebreak moest eraan te pas komen. Bij een 7-6 stand was het eindelijk raak. Sam had geen antwoord op een forehand van Niels. De beelden gingen de wereld over – op zich wel handig bij een toernooi in Australië: na het beslissende punt werd Niels overmand door emoties. “Ik ben maar op de grond gaan liggen, want anders was ik waarschijnlijk uit mijn stoel gevallen. Ik was zó blij, zó opgelucht, maar ook erg emotioneel. Ik heb nu alles gewonnen wat ik wilde winnen. Dat was altijd het doel van Hans Jurgen en mij.”

Het was Niels’ eerste grote toernooi zonder Hans Jurgen aan zijn zijde. Toch was hij er een beetje bij. Niels reed een ronde over het court met een zwart-witfoto van HJ en Niels samen. Daarna, door de microfoon, in het Engels: “HJ en ik hadden één doel: tennis uitspelen. Dat is nu gebeurd. Deze is voor jou, baas!”

Nieuwe doelen

Oh, mocht je rolstoeltennisser zijn en hoopvol denken dat Niels stopt nu hij alles wel gewonnen heeft, dan hebben we matig nieuws voor je. Hij is namelijk van plan om nog wel een tijdje door te gaan. Over zijn geüpdatete doelen: “Ik wil de Calendar Slam ook nog best winnen. Dat houdt in dat ik in één jaar alle grand slams win. En sowieso wil ik gewoon zo veel mogelijk titels winnen. Dus nee, de rolstoeltenniswereld is voorlopig nog niet van me af.”

Foto: Mathilde Dusol

Het komt weinig voor dat het geweldige lied ‘This is the moment’ van René Froger meer op zijn plek is dan nu. Want voor Niels nadert het moment van de waarheid! Op woensdag 4 en donderdag 5 september wachten hem namelijk paralympische finales.

Mocht je niet in Parijs zijn of de NOS-streams niet gevolgd hebben, praten we je met plezier even bij. Niels doet momenteel in de Franse hoofd- en lichtstad mee aan de Paralympics. Dat hij grootste plannen heeft, is geen groot geheim. Hij wil zijn prestatie van drie jaar geleden, toen hij uit Tokio terugkeerde met goud (dubbel) en brons (singles) eigenlijk best overtreffen.

Die kans heeft hij nu. Niels gaat namelijk als een speer in Parijs en laat zijn beste vorm zien. In het dubbelspel veegden hij en zijn vaste dubbelmaat Sam Schröder eerst het gravel aan met de uiterst sportieve Lucas Sithole en Donald Ramphadi uit Zuid-Afrika: 6-1 en 6-1.

Niels’ fans kijken aandachtig toe. Beeld: NOS.nl

Dubbele bagel

Ook zonder teamgenoot maakt Niels indruk. In de eerste ronde bond hij de eerdergenoemde Sithole aan de spreekwoordelijke zegekar: 6-0 en 6-2. Tegen de Canadees Rob Shaw stond er een dubbele bagel op het Franse menu, ofwel twee keer 6-0. Bon appétit!

Dinsdagmiddag wachtte Ahmet Kaplan. Niels domineerde zijn eigen servicebeurten en viel de onderhandse service van de Turk veelvuldig – en succesvol – aan. Na twee sets was de zaak beslist: 6-1 en 6-1. Een fenomenale lob uit bijna geslagen positie, op matchpoint, was de slotklap die deze partij verdiende.

Gaat Niels’ droom in vervulling?

De spanning stijgt nu tot grotere hoogten dan Parijs’ bekendste toren. Niels en Sam spelen woensdagmiddag samen de dubbelfinale. Wanneer ze over het net kijken, zien ze Andy Lapthorne en Greg Slade tegenover zich. Donderdag kan Niels’ enige nog onvervulde droom – sportief gezien dan – uitkomen. Dan speelt hij de singlesfinal tegen Sam Schröder.

Volg de finales!

Wil je de finales volgen? Pak dan snel je weekendtas en neem de trein, auto of het vliegtuig naar Parijs. Of volg het live op NOS.nl. Waar je ook kijkt: schreeuw voor ieder gemaakt punt zo hard je kunt voor Niels. Je huis-, schoolgenoten of collega’s begrijpen het heus wel.