Afgelopen januari werd weer een droom werkelijkheid. Toen won ik de Australian Open en dat was een bijzondere titel, want dat was het enige grandslamtoernooi dat ik nog nooit had gewonnen.

Er ging die dag en nacht heel wat door me heen, niet alleen champagne. Want het was een beladen moment. Een paar maanden vóór de Australian Open overleed mijn coach en goede vriend Hans Jurgen Striek. Het winnen van de Career Golden Slam – zo heet het als je alle grandslamtoernooien wint – was altijd ons doel. Ik had deze missie het liefst voltooid met HJ langs de lijn, maar het lot bepaalde anders.

Ik kan me voorstellen dat jij er niet bij was in januari, want Melbourne is niet om de hoek. Studenten van de Nederlandse Academie Voor Beeldcreatie in Eindhoven, Thomas Swinkels, Thijs van Oosterhout en Teun de Graaf waren er wél bij. Zij volgden mij op weg naar mijn winst down under en maakten een indrukwekkende documentaire. Die gaat op 6 mei in première voor genodigden.

De film is zó goed geworden, dat ik iedereen de gelegenheid wil geven ‘m te zien. Daarom komt er een extra vertoning, op een belangrijke plek voor me. In Stiphout, de wijk waar ik ben opgegroeid. En jij kunt er ook bij zijn, graag zelfs!

Dit is het programma

Op vrijdag 15 mei ben je vanaf 19.30 uur van harte welkom voor een bijzondere avond in Zalencentrum De Smed, Dorpsstraat 40 in Stiphout.

Om 20.00 uur starten we. Ik trap de avond af met mijn persoonlijke verhaal. Ik kan je wel alvast wat verklappen: in hoofdlijnen gaat het over hoe je een leven met een beperking kunt ombuigen naar successen.

Dan het hoofdprogramma. Na mijn verhaal wordt de documentaire vertoond. Ik heb de film gezien en heb er zelf ook een behoorlijke rol in. En ik kan niet anders zeggen dan dat de 3 T’s vakwerk hebben geleverd. De film is inspirerend en ontroerend en bevat nog nooit eerder vertoonde beelden. Misschien ben ik niet helemaal objectief, maar ik vind ‘m absoluut Oscarwaardig. Deze móét je gewoon gezien hebben.

Tickets

Jij kunt deze avond ook bijwonen, door een kaartje te kopen. Voor € 7,50 (exclusief € 0,60 servicekosten bij een online ticket) ben jij erbij en heb jij een heel mooi begin van je weekend. De opbrengst komt ten goede aan de drie makers van de docu, die alle kosten uit eigen zak moesten betalen. Inbegrepen is een kopje koffie of thee bij aankomst, en het personeel serveert bitterballen. Vermoedelijk niet met een racket. Met een beetje geluk komt er ook nog een second service, maar daar ga ik verder niet over.

Je kunt een entreekaartje kopen via de onderstaande knop. Maar als je liever offline shopt, kun je er ook eentje – of meer – halen bij Travel Company Stiphout, Rootakkers 15 of bij DA Drogist van Leuken, Dorpsstraat 58E. Kansen genoeg, dus doe net als ik: sla je slag.

Ik hoop je 15 mei te zien in De Smed!

Groeten, Niels Vink

De live uitvoering ging iets anders, maar dit was mijn speech zoals bedoeld.

“Ik wil natuurlijk Mitch en Rogier ook feliciteren met een geweldig jaar, maar ook alle andere atleten die helaas niet bij de laatste drie zijn gekomen!

Zelf ben ik natuurlijk super blij dat ik deze prijs heb gewonnen. Qua sportieve gebeurtenissen echt een geweldig jaar maar op persoonlijk vlak minder.
Er zijn heel veel mensen die ik wil bedanken, maar dat ga ik persoonlijk doen.
Er is 1 persoon die ik in het speciaal hier wil bedanken en dat is Hans Jurgen Striek, mijn trainer sinds mijn 15e jaar! Hij is helaas afgelopen september overleden.

Wat hij voor mij betekend heeft is niet in woorden te beschrijven. Vanaf mijn 15e tot op de dag van vandaag.
Alle prijzen tot nu toe, van juniorentitels, grandslamoverwinningen en paralympische medailles heb ik samen met hem gewonnen.
En om dan nu paralympisch sportman van het jaar te worden terwijl ik hier samen ben met mijn vader en moeder en het gezin van HJ, dat is voor mij heel erg speciaal!

Deze is voor jou baas!”

Sommige berichten wil je nooit schrijven. Het bericht dat Niels’ coach Hans Jurgen Striek is overleden, is er zo een.

Niels en Hans Jurgen werkten sinds 2018 met elkaar samen. Niels was toen nog maar een menneke van vijftien jaar, een puber. In een fase waarin er toch al zo veel verandert, was Hans Jurgen een rustpunt, een stabiele factor en een leider. Al snel werd duidelijk dat de twee een bijzondere band hadden. De leerling en zijn meester werden al snel beste vrienden, met eerlijkheid, inzet en vertrouwen als oersterk fundament.

Een bijzondere band

Hans Jurgen en Niels werkten hard en gepassioneerd samen. De Gelderse coach hielp Niels een betere en completere tennisser te worden. Al snel stond alles in het teken van Niels’ doel: paralympisch goud en successen op de grand slams. Daar moest alles voor wijken. Hans Jurgen geloofde ook echt dat Niels het in zich had om die doelen te bereiken, anders had hun samenwerking waarschijnlijk niet zolang standgehouden.

Buiten dat was hij altijd eerlijk. Deed Niels iets niet goed genoeg, dan draaide hij daar niet omheen. Won Niels een punt, game, set, wedstrijd of toernooi, dan stond Hans Jurgen hard te juichen, trots als een jonge vader. Maar nooit op de voorgrond. Die plek hield hij altijd vrij voor Niels.

Meer dan tennis

Hans Jurgen en Niels konden met elkaar lezen en schrijven. Dat gebeurt nou eenmaal, als je zó veel tijd met elkaar doorbrengt, een klik hebt en samen werkt aan een ambitieus plan. Uren en uren brachten ze samen op de baan door. Soms aan weerszijden van het net; een andere keer met Hans Jurgen achter de baseline of aan de zijlijn.

Tennis was altijd de gemene deler en stond op één, maar ze deelden nog iets: een grote liefde voor voetbal. Hans Jurgen en Niels bezochten samen veel wedstrijden van FC Barcelona, in Camp Nou en het Olympisch Stadion. Een mooi tijdverdrijf, als je daar toch in de buurt bent. De mannen genoten ervan om die kampioenen aan het werk te zien. Voor Hans Jurgen, fervent Feyenoordfan, was dat natuurlijk bijzonderder dan voor PSV’er Niels.

Hans Jurgen was voor Niels ook buiten de baan de ideale coach. Want Hans Jurgen kende iedereen, ook de grote namen. Zo introduceerde hij Niels in de tenniswereld. Dat maakte dat Niels zich er snel thuis voelde, en zich kon concentreren op het spelletje.

Een baas met losse veters

Niels noemde Hans Jurgen altijd ‘baas’. Dat bekt natuurlijk ook wat makkelijker, dan de drie lettergrepen van zijn eigenlijke voornaam. Maar Hans Jurgen gedroeg zich niet als een baas. Hij hoefde niet in de schijnwerpers. Maakte liever de foto dan dat hij er zelf op stond. Had niks met uiterlijk vertoon. Sjokte lekker nonchalant over de tennisbaan, op modieuze tennisschoenen met losse veters. Ook als hij zelf op de baan stond, met een racket in zijn hand. Net als Diego Maradona, die zijn befaamde warming-up op de muziek van Live is life met wapperende veters uitvoerde. Sommige grootheden hebben blijkbaar geen strikken en knopen nodig.

Hans Jurgen was nog veel meer. Hij was een vaderfiguur voor Niels. Iemand die altijd in hem geloofde, zelfs als Niels dat zelf even niet meer deed. Iemand die Niels liet relativeren, ook in het heetst van de strijd, met zijn humor die volgens Niels droger was dan een beschuitje. Iemand die zichzelf graag wegcijferde, want het ging – vond hij zelf – niet om hem.

Een lichtpuntje in de lichtstad

Maar hij was ook iemand die keihard voor Niels stond te juichen, toen hij in september 2024 zijn gedroomde paralympisch goud won in Parijs. Hans Jurgen zat toen midden in een zwaar behandeltraject. Toch wás hij er die dag, als coach, op misschien wel de mooiste dag uit Niels’ leven.

Een behandeltraject dus. In maart 2024 hoorde Hans Jurgen dat hij kanker had. Een hersentumor. Dat hing hij niet aan de grote klok, ook omdat het zou afleiden van zijn werk, waaronder het coachen van Niels. Hij wilde ook niet dat Sjakie – Hans Jurgen noemde Niels vaak zo – zich te veel zorgen zou maken.

Na die diagnose hield Hans Jurgen, de vechter die hij was, het nog ruim anderhalf jaar vol. Anderhalf jaar waarin hij nog veel mooie momenten beleefde. Met Niels, maar zeker ook met zijn geweldige dames: zijn vrouw Margot en hun dochters Tessa en Sofie, met wie Niels een heel goede band heeft.

Vanaf augustus 2025 ging Hans Jurgen snel achteruit. Vlak vóór de US Open hoorde hij dat de artsen niets meer voor hem konden doen. Daarover vertelde hij Niels geen woord, uit bescherming. Niels was namelijk naar New York gevlogen met een duidelijke missie en dat was winnen. Daarvoor moet je zo vrij mogelijk zijn in je hoofd. Het lukte; Niels werd de grote man in The Big Apple.

Terug in Nederland vertelde Hans Jurgen zijn pupil dat hij was uitbehandeld. Niet veel later was daar dan het gevreesde nieuws. Hans Jurgen is op 21 september overleden. De eerste dag van de herfst, op 53-jarige leeftijd.

Zijn zomer duurde veel te kort, maar wat hééft hij Niels laten stralen.

De prijzenkast van Niels heeft weer een behoorlijke upgrade gekregen. Hij hield stevig huis op de US Open en keerde met twee hoofdprijzen terug uit New York. Het is Niels’ tweede opeenvolgende grandslamzege na het succes op het heilige gras van Wimbledon in juli.

Niels vloog met een duidelijk gedefinieerde missie naar The Big Apple: zowel het dubbel- als het singlestoernooi winnen. Dat is op zich niet heel verrassend, aangezien Niels als nummer één van de wereld het vliegtuig naar JFK Airport pakte. Maar die American Dream moest natuurlijk nog wel even werkelijkheid worden.

Mentaal gegroeid

Een walk in the park werd het niet bepaald. In de halve finale van het enkelspel wachtte Niels’ dubbelpartner Guy Sasson. Na een 6-3 winst in de eerste set, liep Niels in set twee lange tijd achter de feiten aan. Zijn Israëlische opponent kwam zelfs op 1-4 voorsprong. “Gelukkig kon ik het nog omdraaien”, vertelt Niels. “Ik ben mentaal een stuk sterker geworden en bleef gewoon gaan, zonder dat ik me uit mijn spel liet halen door ballen die net niet helemaal goed vielen. Zo kon ik de achterstand uiteindelijk ombuigen in een 6-4 setwinst.” Daarmee haalde hij, zoals eerder dit jaar op de grand slams in Melbourne, Parijs en Wimbledon, opnieuw de finale.

Zaterdag wachtte de finale tegen landgenoot Sam Schröder, niet bepaald een onbekende. De eerste set ging met 6-1 naar Niels. In de vervolgset kwam Niels opnieuw op achterstand, blijkbaar beviel die tactiek uit de halve finale hem goed. Op een 2-4 stand vond hij het mooi geweest en op zijn tweede matchpoint was het raak: 7-5. Het was de tweede keer dat Niels uitbundig mocht juichen, want vrijdag won hij met Guy Sasson ook al de dubbelfinale.

Plan de champagne

Het laatste punt was het startsein van een serie feestelijke activiteiten, blikt Niels – die maandagmiddag terugkeerde in Helmond – terug. “Om te beginnen natuurlijk de dopingcontrole, waarna ik met de media sprak.” Van deze ‘moetjes’ is het een kleine stap naar het champagnemoment: in The Garden, bij het Arthur Ashe Stadium, ging de kurk van de Moët-champagne. En deze keer maakte Niels er een kleine proeverij van. “Na de gewonnen dubbelfinale zei ik tegen Guy: ‘Drink jij maar, ik moet morgen nog een finale spelen.’ Het smaakte goed, hoor!”

Heel veel drinken zat er natuurlijk niet in voor een sportman als Niels, ook omdat hij nog moest rijden. In een gamewissel van de vrouwenfinale tussen Sabalenka en Anisimova mocht Niels het center court betreden om zijn trofee te tonen aan het publiek. “Dat was supergaaf! Er zaten 24.000 mensen op de tribune.”

Voorsprong op Carlos Alcaraz

In het spelersrestaurant volgde ook nog een meet and greet met de Spaanse nummer één van de ATP-ranking, Carlos Alcaraz – die ook de US Open won. “Carlos zag me en kwam me feliciteren. Hij vertelde dat hij het mooi vond dat ik had gewonnen. Dat vond ik zelf eigenlijk ook wel. Ik sta er trouwens ééntje voor op Carlos. Hij heeft in zijn carrière nu zes grand slams gewonnen, ik zeven. Niet dat ik daar heel erg mee bezig ben, en hij mogelijk ook niet, maar het is wel leuk. Als ik aan het eind van mijn loopbaan net zo veel titels heb als Carlos, teken ik daar nu meteen voor!”

De slotfase van het tennisjaar

Deze week staat voor Niels in het teken van het verwerken van zijn jetlag, het nagenieten van het succes en het oppakken van de training. Want het jaar is nog lang niet voorbij. Eind september speelt hij de Sardinië Open, en niet veel later de French Rivièra Open in Nice. Ook nice zou winst op de Masters in november in China zijn. Blijf hem dus vooral lekker aanmoedigen, live of via social media. Vindt hij leuk!

In december 2024 was Niels te gast was bij Babolat in Lyon waar hij een rondleiding kreeg in de fabriek en kennis maakte met het team ter plaatse.

Na zijn dubbele succes op de Paralympics in Parijs kon het jaar van Niels natuurlijk al niet meer kapot. Toch voorzag hij 2024 op 17 november van nóg iets meer glans, met de winst van de Wheelchair Tennis Masters in Arnhem.

In Arnhem – het laatste tenniskunstje van het jaar – maakte Niels de torenhoge verwachtingen waar. Hij versloeg zijn vier jaar oudere landgenoot Sam Schröder met 4-6, 6-3, 6-4 en onderstreepte daarmee zijn onaantastbare status in de tweede helft van dit tennisjaar. Sinds de start van het grasseizoen won Niels zeventien duels op rij, waaronder de titels op Wimbledon en de Paralympics. Het was de vierde keer op rij dat Niels Sam versloeg. Daarmee eindigde 2024 voor Niels in majeur.

Op naar Australië

Wat staat er voor Niels verder nog op het menu? Zijn verjaardag, op 6 december. En de voorbereidingen op de Australian Open, in januari 2025. Dat is het enige grandslamtoernooi dat Niels nog nooit wist te winnen. Als trouwe bezoeker van deze site willen we best verklappen dat hij van plan is daar verandering in te brengen, maar vertel het alsjeblieft niet door.

Het laatste woord is aan Niels. “Hoe oud ik ook word; 2024 zal ik nooit meer vergeten. Ik wil al mijn fans bedanken voor al hun support en betrokkenheid dit jaar. Geweldig hoeveel mensen bij mijn wedstrijden waren, fysiek of op afstand. Ik wens iedereen mooie feestdagen en een heel gezond, gelukkig nieuw jaar. Ik ga mijn best doen om iedereen ook in 2025 weer te trakteren op hoogstandjes op de tennisbaan!”

Donderdag 5 september 2024 zal de rest van Niels’ leven een dag blijven die hij nooit meer vergeet. Op die dag kwam zijn jongensdroom uit; hij won paralympisch goud op het center court van Roland Garros in Parijs. Niels neemt ons mee door zijn gouden dag. De dag waarop hij, zo zegt hij, zijn beste wedstrijd ooit speelde.

De jongensdroom van Niels Vink is uitgekomen! Voor het eerst in zijn nog jonge leven won de 21-jarige Helmonder een olympische gouden plak in het enkelspel. In twee sets was hij donderdagavond te sterk voor zijn dubbelmaat Sam Schröder – met wie hij woensdag al het dubbelgoud won.

Right here, right now, klonk het vlak voor de wedstrijd op het Parijse center court. Het nummer van Fatboy Slim was geheel op zijn plaats. Dit was hét moment voor Niels, en natuurlijk ook voor zijn opponent Sam Schröder, de nummer één van de wereld. Dé wedstrijd waar ze al jaren naar uitkeken en keihard naar toewerkten: de paralympische finale.

Parel van een tennismatch

De honderden toeschouwers op de tribune en vele duizenden – of wellicht zelfs miljoenen, we hebben ze niet geteld – kijkers werden getrakteerd op een parel van een tennismatch tussen absoluut de twee beste quad-rolstoeltennissers van dit moment. Sam Schröder was uitstekend en scoorde fraaie punten; na een knappe lob stak Niels zelfs een keer bewonderend de duim omhoog. Maar Niels was net iets beter en scherper. Hij kende een droomstart door zijn dubbelmaat meteen te breken. Ook de daaropvolgende vijf games gingen naar de Helmonder, waardoor de eerste set in 6-0 eindigde. Daar was eigenlijk weinig op af te dingen.

Zijn beste wedstrijd ooit?

Het had er alle schijn van dat Sam weinig interesse had om ook de tweede set met 6-0 te verliezen. Dat gebeurde dan ook niet. Bij 1-0 in games voor Niels brak hij Niels’ service, en pakte hij daarmee zijn eerste gamewinst. Maar Niels brak meteen overtuigend terug. En stoomde vanaf dat moment door. Hij speelde misschien wel zijn beste wedstrijd ooit en oogde buitengewoon scherp en rustig, zelfs toen matchpoint steeds dichterbij kwam.

Hét Moment

En toen was Het Moment daar, bij een 5-1 tussenstand. Op de service van Sam kwam Niels op een 15-40 voorsprong: het Gold Medal Point. Het werd nog 30-40, maar toen was het raak, nadat Sam de bal in het net sloeg. Paralympisch kampioen! Met vochtige ogen balde Niels zijn vuisten en wendde zich tot zijn supporters. Een knuffel met Sam volgde. Een buitenkans voor de fotografen: twee toppers, in één shot gevangen. Ook mooi: de omhelzing met zijn ouders. De tranen vloeiden. Later op de avond vloeide er vast ook nog wel iets anders, in het land van de champagne. Wát een avond, in Parijs!

Niels, van harte gefeliciteerd! We zijn trots op je!

Foto’s: Screenshots livestream NOS.nl en Mathilde Dusol

Niels heeft een mooi stuk goud aan zijn collectie toegevoegd. Niet zomaar goud: paralympisch eremetaal. Dat verdiende hij door, net als drie jaar geleden, samen met Sam Schröder de dubbelfinale te winnen. Maar zijn missie is nog maar half voltooid…

Niels en Sam kruisten in de finale de degens, of rackets, met Andy Lapthorne en Greg Slade. Twee uitstekende en goed op elkaar ingespeelde spelers uit Groot-Brittannië. Zij waren niet voor niets als tweede geplaatst voor dit toernooi. De vier topatleten trakteerden het publiek dan ook op schitterende slagenwisselingen. Smullen voor de liefhebbers – en die zijn er volop.

Toch werd het nooit echt spannend. De eerste set ging met 6-1 naar onze landgenoten. In het begin van set deux ging het wat gelijker op, maar uiteindelijk namen Niels en Sam afstand, om nooit meer ingehaald te worden.

Donderdag nóg een finale

Na het laatste punt reden Niels en Sam elkaar uitzinnig van vreugde in de armen, vocaal gesteund door even enthousiaste fans in het oranje. Zij gaan nog niet naar huis, want donderdag staat er wéér een finale op het menu. Dan neemt Niels het op tegen zijn dubbelpartner Sam Schröder. In het verleden bleek al vaak dat ze erg aan elkaar gewaagd zijn, dus het belooft een spannende middag te worden in Parijs. Je kunt de finale live volgen via NOS.nl.

Foto’s: Mathilde Dusol

Het eerste halfjaar van 2024 zal niet de boeken in gaan als Niels’ beste periode ooit. Hij werd geplaagd door veel blessureleed, waardoor hij veel minder in actie kwam op de tennisbaan dan hij had gewild – en veel aan zijn herstel moest werken. Dat heeft ook een zonnige zijde: van te vroeg pieken voor de Paralympics 2024 is geen sprake. Van precies op tijd pieken hopelijk wel…

De voortekenen zijn in elk geval niet verkeerd en Niels nadert zijn topvorm. Misschien heeft hij die zelfs alweer bereikt! Op 15 juli won hij namelijk op het heilige gras van Wimbledon! In twee sets was hij in de finale te sterk voor zijn vaste dubbelmaat Sam Schröder – met wie hij een dag eerder nog het dubbelspel won!

De allermooiste
Niels sprak na afloop van zijn allermooiste toernooizege ooit. Dat is niet niets, want hij heeft er al aardig wat op zijn naam staan. Die uitspraak heeft deels te maken met alle tegenslagen die Niels moest overwinnen, en route naar Wimbledon en Parijs. En dan smaakt zo’n zege natuurlijk extra zoet.

En route naar Parijs
De volgende halte is de lichtstad (de Franse, niet Eindhoven). Komende zaterdag vertrekt Niels naar Parijs. Zijn doel is duidelijk: goud, liefst twee keer. Maar ja, er zijn meer toppers die daarvoor komen. Alle support is van harte welkom. Berichtjes, likes, hartjes, appjes, mails, rooksignalen en handgeschreven brieven per duif: Niels leest ze allemaal. Steun jij Niels op weg naar een historische prestatie? Alvast merci en blijf hem volgen!